Wednesday, March 17, 2010

Azerbaijani Foreign Minister Discloses Details Of 'Madrid Principles'

March 15, 2010

 

Speaking at a press conference in Baku on March 15, Azerbaijani Foreign Minister Elmar Mammadyarov disclosed details of the most recent draft of the so-called Madrid Principles for resolving the Nagorno-Karabakh conflict.

The original Madrid Principles were presented by the OSCE Minsk Group co-chairs to the Armenian and Azerbaijani foreign ministers in November 2007; they were updated last year at the urging of the presidents of France, Russia, and the United States, the three countries that jointly co-chair the Minsk Group.

According to Mammadyarov, the most recent draft of the Madrid Principles envisages a phased, rather than a package solution to the conflict. The various steps are as follows:
 

  • Armenian forces withdraw from the Agdam, Fizuli, Djebrail, Zangelan, and Gubadli districts of Azerbaijan that border on Nagorno-Karabakh, and from 13 villages in the occupied Lachin district that lies between Nagorno-Karabakh and Armenia.
  • Communications are restored and a donors' conference convened to raise funds for postconflict rehabilitation. "Peacekeeping observers" are deployed to ensure the security of Azerbaijani displaced persons returning to their abandoned homes.
  • The second stage entails the withdrawal of the remaining occupying Armenian forces from Lachin and Kelbajar, followed by the return to Nagorno-Karabakh of the former Azerbaijani population. A decision is then taken on the status of the breakaway Nagorno-Karabakh republic within the Azerbaijan Republic, meaning that status should not violate Azerbaijan's territorial integrity.


In that context, Mammadyarov proposed what he termed "a high level of autonomy" such as that enjoyed by Tatarstan and Bashkortostan within the Russian Federation.

It is not clear whether Mammadyarov touched on the twin points, mentioned in the joint statement released in July by the French, Russian, and U.S. presidents, of granting "interim status for Nagorno-Karabakh providing guarantees for security and self-governance," with the region's "final legal status" to be determined "through a legally binding expression of will."

Mammadyarov said one week ago after meeting with the Minsk Group co-chairs in Paris that the revamped Madrid Principles are "largely acceptable" to Azerbaijan, bar some points he did not specify.

RFE/RL's Armenian Service in late January quoted unidentified sources close to the negotiating process as saying the remaining disagreements between the conflicting parties center on practical modalities of the referendum; the time frame for the Armenian troop withdrawal from Kelbajar and Lachin; and the status of a land corridor across Lachin that would connect the two Armenian entities.

In an address last month to the Royal Institute of International Affairs in London, Armenian President Serzh Sarkisian argued that the principle of territorial integrity "should not be emphatically underlined" when seeking a solution to the Karabakh conflict. He said Nagorno-Karabakh has never been part of an independent Azerbaijani state, and that the region seceded from the USSR in full accordance with the legislation in force in that country at the time. He went on to ask rhetorically why those who now argue that Azerbaijan's territorial integrity must be preserved at all cots did not advance the same argument when the USSR and Yugoslavia disintegrated.

"Our belief is that the settlement of the Karabakh conflict should be based on human rights and the will of the Karabakh people as an expression of their collective identity," Sarkisian went on. "It is the only way to achieve a lasting, feasible, and peaceful settlement." The alternative -- forcing the Karabakh population against their will to live as citizens of the Azerbaijan Republic would, Sarkisian predicted, inevitably lead to attempts by Azerbaijan to ethnically cleanse Karabakh of its Armenian population.

 

 

http://www.rferl.org/content/Azerbaijani_Foreign_Minister_Discloses_Details_Of_Madrid_Principles/1984485.html


Saturday, March 13, 2010

Qısaca Al-Qaidänin Yämän vä Äräb-Yarımasında Örgütlänmäsi haqqında

 

 

Al-Qaidənin Ərəb-Yarımasına(Qısaca olaraq bunu AQAP kimi yazacağam. AQAP = Al-Qaida in Arabian Peninsula = Al-Qaida Ərəb-Yarımasında) gəlməsi Amerikanın Əfqanıstana 2001-inci il saldırısından sonra baş tutdu, yer aldı və bölgəyə yayılmaya başladı. AQAP üyələrini etnik baxımdan üç yerə bölmək olar: Yəmənli 56%, Səudiyyəli 37% və digər etniklərdən isə 7%.  Bu Yəmənlilər Yəmən ölkəsinin içində üç bölgəni bir birinə bağlayan bir üçbucağın içində yer alan tayfalardan olublar. Həmin üçbucaq ki ölçüsü Yəmənin yarı ölçüsü qədər olar; Küzey bucağında Hadramawt, Güney bucağı Abyan və o birsi bucaq isə San'a kəndinə qədər gedir. AQAP-nin bu bölgədə bacarıqlı olması və özünü yerləşdirib üyə qazanmasının ən önəmli səbəbləri həmin bölgənin çeşidli tayfalardan bol olması, tayfa sayaqlarının köklənməsi və mərkəzi dövlətin iqtidarının hüzursuz olmasıdır.

AQAP-də olan yəmənlilər özünü isə iki qrupa bölmək olar: Güneyli və Güzeyli. Güneyli Yəmənlilər Salafi-Jihadi hərəkatına girişməkdə öncüllərdən olmuşlar. Bunun nədəni isə Yəmənin güney bölgəsində siyasi olayların mahiyyəti, Sərt siyasi savaşların yerli olması və keçən Marksist dövlətin apardığı basqılardır. Bu Güneylilər Səudi Ərəbistana köçüb İslami oxullarda Şəriəti öyrənib və ilk olaraq Sələfliyə ideologiyası(Vaxt bulursam İslamda Siyasi dücüncələrin necə inkişaf tapmasınıda yazacağam) ilə tanış oldular və öz Ana yurdlarına geri dönüb onları zorla qaçqın salanlardan intiqam almağın peşində olmuşlar. Bunlara əlavə olar İxvan-ul-Muslimin* partiyasının fikirlərinin bu bölgədə gücsüz olması bir yandan, başqa bir yandan isə Osama-Bin-Ladini qəhrəman və qurtarıcı birey kimi görmələri səbəb oldu ki güneylilər Al-Qaidəyə sarı çəkilsinlər.

 

Səudi Ərəbistanın güney bölgəsində tayfa sayaqlarının yerli olması isə Al-Qaidəyə macal vermiş ki orada başqa bölgələrdən daha çox yayğın olsunlar. Belə ki Səudiyyəli üyələrin 50%-i Güney Səudiyyəli olmuş; 9/11 olaylarını yaradan 15 bireydən 7si həmin bölgədən olmuşdu.

 

* الاخوان المسلمون

 

Qaynaq:

An Assessment of the Anatomy of Al-Qaeda in Yemen: Ideological and Social factors

By Murad Batal al-Shishani

 

 

Sinav Azərbaycanlı

Cümə axşamı, 11 Mart 2010

 


Wednesday, March 10, 2010

The Blooming Friendship Between Azerbaijan And Israel

 

Last updated (GMT/UTC): 09.03.2010 15:24

By Anna Zamejc

 

When 13 years ago the late Azerbaijani President Heydar Aliyev received Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu in Baku, it was considered a bold and politically risky decision. No red carpets were rolled out, and the meeting was purposely kept low-key.

Today, however, no such precautions are needed, as visits of Israeli leaders to Azerbaijan are no longer matters of domestic controversy. However, the peculiar relationship of the two countries continues to elude easy characterizations. Some external observers see it as a typical marriage of convenience, while others tend to take it as an alarming threat.

 

Although Azerbaijan is a predominantly Shi'ite Muslim country and a majority of ethnic Azeris live in neighboring Iran (a ferocious enemy of Israel), Baku routinely shares intelligence with the Jewish state, buys its arms, and considers it trustworthy in security matters, completely contradicting stereotypes about a "clash of civilizations."

Further, the informal alliance seems to undermine the geopolitical game that the strongest actors -- Russia and Iran -- are determined to play in the region.

Given how advanced bilateral relations are and how strong the mutual trust appears, it might sound surprising that 18 years of diplomatic contacts have not produced a single official treaty between Israel and Azerbaijan. Moreover, Azerbaijani authorities remain vague to this day about the widely anticipated potential opening of an embassy in Israel.

Why? The answer can be found in Iran.

Thorn In The Side

"Today, everyone understands why Iran wants to block the Azerbaijani-Israeli rapprochement by any means," Baku-born former Knesset member Yosef Shagal, a major champion of Israeli-Azerbaijani ties, said in an interview with RFE/RL's Azerbaijani Service. "It is one of the most important strategic priorities of the Islamic republic. Tehran is perfectly aware of the following: the stronger the connection between Baku and Jerusalem, the more weakened Iran will be."

Iran, which aspires to be a regional leader, would like to see Azerbaijan play by its rules. But Azerbaijan, whose secular system is a thorn in the side of the Islamic regime, not only refuses to conform to Tehran's dictates but has also crossed a red line by befriending the sworn enemy of Iran's president.

 "Very characteristic in this regard is the reaction of Iranian President Mahmud Ahmadinejad to the official visit of Israeli President Shimon Peres to Azerbaijan in...2009. In hysterical tones, the Iranian leader demanded that the leadership of Azerbaijan immediately cancel the visit of 'the head of the Zionist entity' and 'the main enemy of Muslims,'" Shagal recalls, adding that all Tehran's efforts proved counterproductive as Peres was received in Azerbaijan with the highest honors. 

"It is worth noting the dignity and tact with which Azerbaijani President Ilham Aliyev recommended that his Iranian counterpart refrain from giving advice to a leader of a sovereign state on to whom to show hospitality and to whom to refuse it," he added.

Although Iran may not be in a position to keep Israel and Azerbaijan completely apart, it has been successful in one respect: Despite numerous calls from the Jewish state, Azerbaijan has still not opened an embassy in Israel because of pressure from Tehran.

This creates a sort of diplomatic asymmetry as it has been 16 years since Israel established its embassy in Azerbaijan. However, Baku has thus far been reluctant to reciprocate. The advanced contacts with Israel have already put a grave chill on Baku's relations with Tehran, and provoking Iran with an embassy in Israel could prove too costly for Azerbaijan, even triggering a backlash from other Muslim states.

"Repeated efforts by Baku to find out how its southern neighbor would react to opening an Azerbaijani Embassy in Israel have always encountered Iranian ultimatums," Shagal says, stressing that it would not only be Iranian-Azerbaijani relations that would suffer a massive blow, but Baku would eventually have to pay the price in the area that is of vital importance for the Caucasus republic: Nagorno-Karabakh.

"If Azerbaijan opens an embassy in Israel, then Iran will declare on behalf of the Organization of the Islamic Conference (OIC) a refusal to support Azerbaijan in its conflict with Armenia, and would also disavow all the efforts of Azerbaijan and its supporters in the OIC for the restoration of its territorial integrity and the return of Nagorno-Karabakh," Shagal says.

Influence Stability

Alexander Murinson, an independent researcher and academic writer who follows developments in Israeli-Azerbaijani relations, is also afraid that Baku could face difficulties once it decides to open the embassy.

"Iran can cause trouble for authorities in Azerbaijan and influence the stability of the country. So obviously that's another way of Iran trying to influence the diplomatic relationship between Israel and Azerbaijan," Murinson says.

"Azerbaijan has always felt threatened and continues to feel threatened [by Iran] from an ideological, economic, and political point of view. Iran obviously has a religious network in Azerbaijan that could undermine the secular nature of the current regime in Azerbaijan," Murinson adds.

Despite those dangers, the IzRus portal reported last month, quoting Israel's ambassador to Azerbaijan, Michael Lavon-Lotem, that Baku will soon open an embassy in Tel Aviv. Murinson warns that this might be mere posturing, like a similar announcement in 2006. But he believes that this time it could be for real.

"That development has been expected for many years, because the relationship is thriving both in terms of economic trade ties and also in the military field," Murinson says. "It might be an indication that some agreement has been reached on very deep strategic cooperation between the two parties that may not have been publicized."

A potential embassy would certainly be a culmination of Israel's long-term efforts to persuade Baku to formalize relations and could boost Israel's position abroad.

"For Israel, which is now faced by tremendous diplomatic pressure around the globe for many reasons, when a Muslim country, especially a Shi'ite country, makes this kind of announcement, it indicates for Israel that it has a friend in the region. In such an environment, Azerbaijan making this diplomatic move [would] create a very important, positive dynamic for the state of Israel," Murinson says.

What's In It For Baku?

Aran Amnon, an expert on the Middle East who lectures at City University in London, adds that Israel might be now particularly interested in strengthening ties with Baku as the threat of Iranian nuclear capacity takes center stage in Israeli foreign policy.

"Israel has an interest in trying to improve its standing with as many countries as possible, especially those who may be directly affected by Iran and might by persuaded to be supportive of Israeli efforts," Amnon says.

But in international relations, every nation acts on its own interests. The gains seem obvious for Israel, but why should Baku be willing to take the risk? Murinson links the potential switch to the new dynamics that were created by Turkish-Armenian rapprochement and the deteriorating relations between Ankara and Tel Aviv.

In fact, Baku has a lot of other reasons for being interested in deepening ties with Israel. Israel is an important source of military equipment, and reportedly it was Israel who helped Baku rebuild its army after the heavy losses it suffered during the war over Nagorno-Karabakh. The military aspect of the relationship has been present ever since.

"During the visit of Simon Peres, a very important contract was signed which included construction of a plant in Azerbaijan that would produce unmanned aerial vehicles. By doing so, Azerbaijan would become an important producer of very advanced systems in the region -- even Russia doesn't have advanced unmanned aerial vehicles," Murinson says, stressing that the lack of such systems proved problematic during the August 2008 Russia-Georgia war.

Israel plays an important role in Azerbaijani security arrangements. The electronic fence around Baku's international airport was built by Israeli companies. Reportedly, Israeli firms are supplying equipment to ensure the safety of Azerbaijan's energy infrastructure, and there were also rumors that Israelis provide security for Azerbaijan's president on his foreign visits.

Last but not least, Azerbaijan is the home of an ancient Jewish community, which remains an important aspect in mutual contacts.

"We estimate that there are approximately 25,000 Jews living in Azerbaijan," Mark Levin, the executive director of National Conference of the Soviet Jewry says. "Azeri Jews have lived side by side with their non-Jewish neighbors for centuries, and they are treated very well."

 

http://www.rferl.org/content/The_Blooming_Friendship_Between_Azerbaijan_And_Israel/1978312.html

 

 

۞۞۞۞۞۞۞۞

 

A Comment:

 

I think Azerbaijan should feel free to open an embassy in Israel as long as its Muslim partners esp. Iran have their own embassy and consulates in Armenia in spite of Azerbaijan's dissatisfaction. If I were in Mr. Elmar Mammadyarov's place I would come up with the announcement that: Iran, a leading Shia country in the world has its embassy and consulates in Armenia, a country occupying Shia Azerbaijan's territories; why not Azerbaijan should have its embassy in Israel!"

 

Azerbaijan must convince its Muslim partners that Azerbaijan's cooperation with Israel is a necessity to counter Iran's Shia extremism propaganda in Azerbaijan and furthermore from security perspective in order to hedge its bets against its very questionable nature of so called "Cordial Relationship" with Iran, Azerbaijan needs tight ties with Israel.  

 

I don't think if Iran could change the secular nature of the Azerbaijani Republic with its weak network of extremism in Azerbaijan but Azerbaijan can pave the way for the South Azerbaijani Nationalist movement that can wreak havoc on Iran's stability.

 

This is no secret that Iran's authoritarian and ideological outlook will not help this country bear the existence of Azerbaijan Republic that has been a symbol of Azerbaijani statehood for all South Azerbaijani people residing in Iran that their number counts over 20 million. Azerbaijan republic must do whatever at hand to shield itself from Iranian animosity and threat. This is not a choice but a crucial necessity.

 


Tuesday, March 9, 2010

Türkiyä - Ermänistan İlişkiläri

Özet:

Amerika konqresinin dış işlər komisyonu Mart ayının 5ində 1915 ilinin ərəfələrində köçmək zorunda qalan Erməni dəstələrinin həlak olmasını soyqırım kimi tanımış oldu. Bu olayın geniş alanda geo-politik sonucları olacağına inanaraq, özəlliklə Türkiyə və Ermənistan arasında yaradılacaq ilişkilərin necə etkilənməsini düşünmək gərəkdir. Bəlkə belə anlaşılır ki Türkiyə və Ermənistan arasında 1993 tarixindən bəri heç bir ilişiki yaşanmamış amma gerçək budur ki yaşanmış, davam etmiş və 10 oktyabr 2009 tarixində iki ölkə arasında iş birliyi protokolları Sürix(Zurich, Switzerland) kəndində  imzalanmış.

 

Giriş:

Türkiyə-Ermənistan ilişkiləri o zaman ən yüksək səviyyəyə çatdı ki Abdullah Gül 2008 Fevral ayında prezident seçilən Serz Sarkisianı seçkilərdə qalib gəlməsini təbrik etdi.(Sarikisianin qalib gəlməsi elan edildikdən sonra Mart ayının 1-ində İrəvanda qanlı aksiyalar baş tutdu və ən azından 8 nəfər həlak oldu. İqtidarda olan prezident koçaryan 7 günlük komendant saatı ilan etdi. Çoxları yaxalandı, həbs edildi məhkəmələr onlar üçün quruldu və bu durum indiyədək davam edir. Qısaca demək olar ki İranın 2009 prezident seçkilərinə bağlı olan olaylar yaşandı). Qazaxıstanın baş kəndinin 10-üncü il dönümünü qutlamaq üçün 6 iyun 2008 tarixində Abdullah Gül və Serz Sarkisian ilk dəfə olaraq Astana kəndində görüşdülər. 2008 Avqust ayından Rusiyanın Gürcüstana saldırısı nədənilə Ermənistanın al-ver alanı qısaldıqda Türkiyə Ermənistana izin verir ki onun hava alanını qullansın. 6 sentyabr 2008 tarixində Abdullah Gül iki ölkənin milli takımları arasında keçirilən futbol yarışını izləmək üçün İrəvana gedir. İrəvanda üz üzə gələn prezidentlərin görüşü 6 saat sürür. Həmin Yarış üçün Ermənistan Türkiyə futbol sevənlərinin İrəvana getməsini sağlamağa görə Viza rejimini qaldırmışdı. 26 Sentyabr 2008 tarixində Ermənistan Türkiyənin EBRD(European Bank of Reconstruction and Development)-yə üzv olmasını daha veto etməyəcəyini bildirdi.

 

Sovet birliyi çökərkən Türkiyə 16 Dekabr 1991 tarixində Ermənistanın İstiqlalını tanıdı və beləliklə Amerikandan sonra birinci dövlət oldu ki Ermənistan ölkəsini tanıdı və Moskvada olan elçisi Volkan Vural ki öncədən Erməni Kilsəsi ilə ilişik qurmuşdu, diplomatik bir görüş üçün Ermənistana gedir. Bunun ardından Türkiyə Kars-Gyumri arasında olan dəmir yolunu açır və Ermənistana ehtiyac olan elektrikin çoxunu isə verməyə razılaşır. 1992 tarixində Türkiyənin təşəbbüsü ilə Ermənistan BSEC(Black Sea Economic Cooperation) qurucularından biri olur.(Azərbaycan isə BSEC-nin qurucularındandır). 2001 ilində Ermənistan İstanbulda BSEC ilə ilgilənməsi üçün özəl elçilik açmış və bu tarixdən etibarən iki ölkə adamları bir birlərinin baş kəndlərinə get-gəldə olmuşlar və görüşlər aparırlar. 1993 tarixində Türkiyə Ermənistana gedən dəmir yolunu bağlayır ki Erməni ordusunun Qarabağa olan girişini əngəlləsin. Bunun ardından Mart ayında Türkiyə bildirir ki onun hava alanını qullanıb Ermənistana gedən uçaqlar yoxlanacaq ki o ölkəyə silah daşınılmanın qarşısını alsın. 1995 tarixində Türkiyə İrəvan-İstanbul hava yolunu açır ancaq çox keçmir ki bağlanır. İndilik pasportu olan 40`000 Erməni qeyri qanuni şəkildə İstanbulda işə məşğuldurlar. 1998 tarixində Robert Koçaryan prezident olduqdan sonra və onun qondarma Erməni Soyqırımı iddialarını dünya icmasına tanıtdırmaq istədiyini və bu yöndə həyata keçirəcək siyasətləri bəlli olduqda(Erməni diasporası bu kampaniyadan torpaq almaq peşindədir lakin Prezident Koçaryan daha çox nəfər başına para almağa razılaşmada bulundu. Ara Toranian, ASALA terror qrupunun keçən sözçüsü isə belə bir düşüncədədir) Türkiyə bütün Ermənistana gedən uçaqlar üçün öz hava yollarını bağlayır. AKP yönteminden etibarən ad çəkdiyimiz bu embarqolar öz rəngini itirməyə başlayır və Türkiyə Ahmed Davudoğlunun istədiyi kimi öz qonşuları ilə daha dərin iş birliyi aparmaq siyasəti peşində olur(Öz dediklərinə görə). 2003 iyun tarixindən etibarən 6 görüş sıra ilə o zaman ki dış işlər bakanları arasında baş tutur(Abdullah Gül və Vardan Oskanian). Vyana(Vienna) kəndində diplomatlar yenidən iki ölkə arasında inam yaratmaq amacı ilə görüşür. Həmin görüşlər sonucunda oldu ki Van gölündə yerləşən bir Erməni kilsə yenilib və muzeya olur. 2009 Yanvar tarixində Davos-da keçirilən Dünya İqtisadi Forumun ərəfəsində baş bakan Ərdoğan və prezident Sarkisian görüşürlər. BSEC-nin yaratdığı ortam isə bu iki ölkənin diplomatlarının görüşməsini sağlamaqda yardımçı olmaqda.

 

 

 

Sınav Azərbaycanlı

Çərşənbə axşamı, 9 Mart 2010

 

 


Friday, March 5, 2010

Sivil Toplum

Özet:

Demokratiyaya sarı gedən dünyamızda NGO-ların(Non-Governmental Organization = Qeyri Hökuməti Təşkilat) və "Sivil Toplum"-ların(Civil Society) ortaya çıxmasını görürük. Bu təşkilatların amacı çox basit ancaq önəmlidir niyə ki onlar toplumun hər qatından olan bireyin istəyini dövlət başçılarına çatdırmaq sonucunda dövlətin siyasəti toplumun istədiyi yöndə formalaşmaya başlar.

 

 

Sivil Toplum nə deməkdir?

Philippe Schmitter-ə görə Sivil Toplumun dörd özəlliyi var:

1-      Dövlət iqtidarından və özəl kurumlardan müstəqillik,

2-      Öz üstünlüklərini qurumaq üçün və inkişaf etdirmək üçün analiz etmək və vaxtı ilə hərəkətə keçmək bacarığını daşımaq,

3-      Dövlət adamlarını  və ya özəl kurumları dəyişdirmək və dövlətçilik amacını daşımamaq,

4-      Var olan  Sivil(mədəni) ortamın çərçivəsində çalışmaq.

 

John Keane isə Sivil Toplumu belə izah edir: Sivil Toplum qanuni şəkildə qoruna bilən, dinc çalışmada olan, öz-örgütlü, özünü əks etdirən, və daima bir birləri ilə və ya hökumət ilə gərginlikdə olan kapsamlı və dinamik bir yığıntını yaradan qeyri hökuməti institutlardan ibarətdir ki dövlət hər zaman onların çalışmasına izin verər və ya əngəllər və istər ki onları "qanunu pozmaq" damğası ilə suçlasın.

 

Larry Diamond isə Sivil Toplumdan belə bir izah verir: Toplumsal həyatın təşkilatlanmış alanı ki gönüllü, özü özünü yaradan, (çoxluluqla)özü özünü finans edən, dövlətdən müstəqil olan, qanuna uyan və müştərək amacları daşıya bilən.

 

Bu izahlarda gələn özəlliklərə əlavə olaraq Putnam-dan isə buna əlavə etmək yararlı olar: "Hərəkatı təşkilatlandırmaq və işbirliyini müştərək üstünlüklər uğurunda qolaylaşdırmaq"

 

Sivil Toplum nə edər?

Sivil Toplum vətəndaşların istəklərini yığıb dövlət başçılarına çatdırar və istəklərin yerinə yetirilmədiyi halda toplumun bir qismini hərəkətə keçirər və beləliklə vətəndaşların dövlətə üzərində zor yaratmağını sağlayar. Aydındır ki Sivil Toplumların var olması dövlət adamlarını sorumlu tutulmağına yol açar və diktatorluğa sarı çöküşün qarşısını alar.

 

Sivil Toplum nə DEYİL?

Baohui Zhang-ın toplumsal hərəkətlərə olan izahınadan belə anlamaq olar ki Sivil Toplum  hərəkatı ilə ilgisi olmayan hərəkatların təşkilat əsasları olmaz, analiz bacarıqları yoxdur, fikirsiz qərar almaqları olar və daha aydın olan özəllikləri budur ki dövlət siyasətinə qarşı durmalarında milləti xiyabanlara çəkərlər. Bu sayaq toplumsal hərəkətlərin daşıdığı anlayış budur ki "Qalib gələn hər nəyə sahib olar" və beləliklə nə iqtidar və nə öz rəqibləri ilə yola gedə bilməzlər. Budur ki səbəb olar iqtidarın dəyişilməsində gələcək hökumətdə özlərinə yer qazana bilməsinlər və iş üstə gələn iqtidar üçün hər zaman əngəl olsunlar.

Bu tip hərəkatlar bəzən sivil şəkildən çıxmaqla heç toplumun səsini çatdırmaqda isə görünmürlər və demokratiyanın yaranmasına isə yardımçı olmurlar. Demokratiyanı qorumaq üçün gərək demokratiyanın ayaq almasına yardımçı olmaq, toplumsal təşkilatın heç bir siyasi birey və ya fraksiyonu əks etdirməmək, gərəkdir. O qruplar ki yabançı dövlətlər ilə finans olmaq üçün bir birləri ilə boğuşurlar, siyasi bireylər və fraksiyonların sözçüsü olurlar və dövlətçilik amacını daşıyırlar, heç zaman Sivil Toplum tanınmazlar bəlkə Siyasi Toplum tanınarlar.

 

Sonuc:

Güney Azərbaycan Milli Hərəkatı baxımından belə anlaşılır ki Sivil Toplumlar bizim üçün heçdə yeniliyi yoxdur. İllər boyu sürən zorakılıq və basqı nədəni ilə Güney Azərbaycanda Sivil Toplumlar gizli şəkildə yaranmışlar və həyatlarına davam edirlər. Bizim Sivil Toplumlar müstəqil olmuşlar, öz analizlərini bir birinin ardından filter olan sitələrdə paylaşmışlar, dövlətçilik amacını İran adlanan yerdə daşımamışlar, çalışmışlar ki var olan qanun çərçivəsində öz həyatlarına və çalışmalarına davam versinlər, hər zaman dinc hərəkata əl vurmuşlar, öz-örgütlü və Azərbaycanın üstünlüklərini qorumaq üçün özlərinin hankı məqamdan çıxış etdiklərini bildirmişlər, heç zaman bir birləri ilə boğuşmaqda olmamışlar və hər zaman Azərbaycan uğrunda əl bir olmuşlar(Söz Güney Azərbaycandan gedir, Diasporadan yox).

 

Bizim Sivil Toplumlar Azərbaycan Millətçiliyi anlayışında olmaqla heç bir siyasi fraksiyon və ya bireyin danıştayı olmamışlar ancaq Azərbaycan xalqının danıştayı olmuşlar.

 

Güney Azərbaycan Sivil Toplumunun basqılara rəğmən nə qədər gözəl inkişaf tapmasını onun "Yaşıl" adlanan hərəkata qatılmamasında görmək olar niyə ki onun analiz bacarığı, müstəqilliyi, öz-örgütlüyü və öz-üsullu olması aydınlıqla isbat oldu. Başqa bir yandan isə həmin ölən "Yaşıl" hərəkatın nə qədər çox Sivil Toplum düşüncəsindən boş olduğu ortaya çıxmış oldu. Bu gün yeri var ki bizim Sivil Toplumlar demokratiya inanclarını keçmişdən daha aydın göstərməklə, ortamı anlamaqla və dözümlü olmaqla Asemilə olanlarıda özlərinə sarı çəkməyi bacarsınlar. Güney Azərbaycanda toplumun hər qatının sözünü əks etdirən, yeni fikirlərlə çıxış edə bilən, vaxtında necə qərar almasını yaxşı bilən və yuxarıda gələn bütün faktorları gözə ala bilən güclü və böyük bir Sivil Toplum  aynı bir gizli parlament ola bilər və Güney Azərbaycanın gələcəyinə işıqlar saça bilər. Buna əlavə olaraq Sivil Toplumların nə olduğunu yaxşı öyrənməklə düşmənin yaratdığı GONGO-ları(Governmental NGO = Hökuməti NGO-ları) qolayca tanımaq olacaq.

 

  

 

Qaynaq:

Civil Society in the Caucasus: Myth and Reality - By Jonathan Wheatley, Zurich